A little bit sad

Look up into the Christmas sky

wish for all your dreams to come true

I was without happiness until I met you

My love is only for you, I love you so much

These white flowers

I love you to tears

Every breath is like the first

Instead of lies and beautiful words

This cloud of petals

petals of white roses

With them I will cover our bed

I love you to tears

I love you so, so much

The purity(?) of your come-hither, white skin

The beauty of your godlike hair

I admire you, so important to me

Our relationship just began

I love you to tears

Love does not die, we just stop realising it is there

I came upon this story today, it really touched me, thus I am sharing it!
——————————————————————————————————————————————————————————————————————–
“When I got home that night as my wife served dinner, I held her hand and said, I’ve got something to tell you. She sat down and ate quietly. Again I observed the hurt in her eyes.

Suddenly I didn’t know how to open my mouth. But I had to let her know what I was thinking. I want a divorce. I raised the topic calmly. She didn’t seem to be annoyed by my words, instead she asked me softly, why?

I avoided her question. This made her angry. She threw away the chopsticks and shouted at me, you are not a man! That night, we didn’t talk to each other. She was weeping. I knew she wanted to find out what had happened to our marriage. But I could hardly give her a satisfactory answer; she had lost my heart to Jane. I didn’t love her anymore. I just pitied her!

With a deep sense of guilt, I drafted a divorce agreement which stated that she could own our house, our car, and 30% stake of my company. She glanced at it and then tore it into pieces. The woman who had spent ten years of her life with me had become a stranger. I felt sorry for her wasted time, resources and energy but I could not take back what I had said for I loved Jane so dearly. Finally she cried loudly in front of me, which was what I had expected to see. To me her cry was actually a kind of release. The idea of divorce which had obsessed me for several weeks seemed to be firmer and clearer now.

The next day, I came back home very late and found her writing something at the table. I didn’t have supper but went straight to sleep and fell asleep very fast because I was tired after an eventful day with Jane. When I woke up, she was still there at the table writing. I just did not care so I turned over and was asleep again.

In the morning she presented her divorce conditions: she didn’t want anything from me, but needed a month’s notice before the divorce. She requested that in that one month we both struggle to live as normal a life as possible. Her reasons were simple: our son had his exams in a month’s time and she didn’t want to disrupt him with our broken marriage.

This was agreeable to me. But she had something more, she asked me to recall how I had carried her into out bridal room on our wedding day. She requested that every day for the month’s duration I carry her out of our bedroom to the front door ever morning. I thought she was going crazy. Just to make our last days together bearable I accepted her odd request.

I told Jane about my wife’s divorce conditions. . She laughed loudly and thought it was absurd. No matter what tricks she applies, she has to face the divorce, she said scornfully.

My wife and I hadn’t had any body contact since my divorce intention was explicitly expressed. So when I carried her out on the first day, we both appeared clumsy. Our son clapped behind us, daddy is holding mommy in his arms. His words brought me a sense of pain. From the bedroom to the sitting room, then to the door, I walked over ten meters with her in my arms. She closed her eyes and said softly; don’t tell our son about the divorce. I nodded, feeling somewhat upset. I put her down outside the door. She went to wait for the bus to work. I drove alone to the office.

On the second day, both of us acted much more easily. She leaned on my chest. I could smell the fragrance of her blouse. I realized that I hadn’t looked at this woman carefully for a long time. I realized she was not young any more. There were fine wrinkles on her face, her hair was graying! Our marriage had taken its toll on her. For a minute I wondered what I had done to her.

On the fourth day, when I lifted her up, I felt a sense of intimacy returning. This was the woman who had given ten years of her life to me. On the fifth and sixth day, I realized that our sense of intimacy was growing again. I didn’t tell Jane about this. It became easier to carry her as the month slipped by. Perhaps the everyday workout made me stronger.

She was choosing what to wear one morning. She tried on quite a few dresses but could not find a suitable one. Then she sighed, all my dresses have grown bigger. I suddenly realized that she had grown so thin, that was the reason why I could carry her more easily.

Suddenly it hit me… she had buried so much pain and bitterness in her heart. Subconsciously I reached out and touched her head.

Our son came in at the moment and said, Dad, it’s time to carry mom out. To him, seeing his father carrying his mother out had become an essential part of his life. My wife gestured to our son to come closer and hugged him tightly. I turned my face away because I was afraid I might change my mind at this last minute. I then held her in my arms, walking from the bedroom, through the sitting room, to the hallway. Her hand surrounded my neck softly and naturally. I held her body tightly; it was just like our wedding day.

But her much lighter weight made me sad. On the last day, when I held her in my arms I could hardly move a step. Our son had gone to school. I held her tightly and said, I hadn’t noticed that our life lacked intimacy. I drove to office…. jumped out of the car swiftly without locking the door. I was afraid any delay would make me change my mind…I walked upstairs. Jane opened the door and I said to her, Sorry, Jane, I do not want the divorce anymore.

She looked at me, astonished, and then touched my forehead. Do you have a fever? She said. I moved her hand off my head. Sorry, Jane, I said, I won’t divorce. My marriage life was boring probably because she and I didn’t value the details of our lives, not because we didn’t love each other anymore. Now I realize that since I carried her into my home on our wedding day I am supposed to hold her until death do us apart. Jane seemed to suddenly wake up. She gave me a loud slap and then slammed the door and burst into tears. I walked downstairs and drove away. At the floral shop on the way, I ordered a bouquet of flowers for my wife. The salesgirl asked me what to write on the card. I smiled and wrote, I’ll carry you out every morning until death do us apart.

That evening I arrived home, flowers in my hands, a smile on my face, I run up stairs, only to find my wife in the bed – dead. My wife had been fighting CANCER for months and I was so busy with Jane to even notice. She knew that she would die soon and she wanted to save me from the whatever negative reaction from our son, in case we push through with the divorce.— At least, in the eyes of our son—- I’m a loving husband….

The small details of your lives are what really matter in a relationship. It is not the mansion, the car, property, the money in the bank. These create an environment conducive for happiness but cannot give happiness in themselves.

So find time to be your spouse’s friend and do those little things for each other that build intimacy. Do have a real happy marriage!

If you don’t share this, nothing will happen to you.

If you do, you just might save a marriage. Many of life’s failures are people who did not realize how close they were to success when they gave up.”

One door closed

image

So I am still in search of the one that will open to me. God knows it best, what is best for us.

I was going through the interview process since last two weeks. The interviews went very well, they were very impressed but when it came to test. The luck turned it’s back to me. The same day we had a nerv wracking situation that left me shaken! Which is why I could not do my best during the test. And failed it! I knew it, I felt it, because this is not how I usually do things! But sometimes the situation is not under the control and you loose it all! Not everything is up to us in life in the end…

I am sad from one side, but light hearted from the other as it is time to move on!

NEXT!!!

Love the sun after a rain :-)

image

When I woke up this morning it was raining. A gloomy weather from the start I thought. Now it all cleared and the air is fresh, so one can breathe with full lungths. The Sun is shining making the soul dance. Ah just beautiful!!!

Now I am ashamed, as if it was not for the rain I would not be enjoying much.

So is life, it rains and then after it we enjoy the sunshine, that was otherwise taken for granted :-)

Do’sting kimligini ayt… yohud kichik narsalardagi baxt

O’tgan xafta ho’jayinimning ortoqlari oilalari bilan ko’rishdik. Kichik bolakayning tug’ilgan kunini restoranda nishonladik. Buni aytishganda sal bu bolalar uchun to’g'rimikin deb qo’yuvdim. Keyin xa mayli ularning topishi yaxshi, ayolining vaqti bo’lmasa kerakda deb qo’dim. Chunki ayoli yaqinda ishga chiqqandi. Meni to’g'ri tushining ishga chiqib ola xurjunni og’irligini sal ko’tarishgan ayollarga umuman qarshiligim yo’q. Chunki o’zim ham ishga chiqish niyatim bor.

Xullas, u yerda bir qancha oila o’tirdik, ularni kuzatar ekanman yaqin vaqt ichida u ayolning qancha o’zgarganini dunyo ketidan quvib ketganini angladim. Shuning uchun gapimiz ham kelishmadi. Restorandan so’ng qizim parkka borgisi kelyapti, yuringlar deb parkka ketdik. U yerda esa qizim ketidan yurdim va bundan ko’proq bahra oldim. Chunki oxirgi moda qanaqa, qaerda nimani kiyish, qanaqa dieta qilish kabi gaplar ensamni qotirardi. Ularga qarab bular baxtli bo’lmagani uchun ham baxtdagi kamchiliklarini dunyoviy boylik orqali to’ldirishga xarakt qilayotgandek tuyulardilar. So’ngra xo’sh o’y qishloqchalaringadan shaharga qachon ko’chib kelasiylar degan kinoyasiga, biz turgan joyimizda baxtlimiz, bu yerni esa cho’ntak ko’tarmaydi dedim. Undan tashqari bunday vasvasalardan yiroq bo’lsak yaxshiroq dedim. Shuning uchun iltimos bunday gaplar ila boshimni qotirmanglar, deb mavzuni yopdim. Ular mening to’g'riligimdan og’rinishmadi, aksiga to’g'ri qa’bul qilishdi. Siz ishlagansiz hammasiga erishganiz uchun mana endi bunga kulimsirab qaraysiz, biz esa uyda o’tirib o’tirib mana endi chiqyapmiz deyishdi.

Boshqa yoqdan erim ham ularning erlarining gaplariga juda uchub keptilar. Ortga poezdda kelayotganimizda tinglab kuldim. Qozonga yaqin yursang qorasi yuqadi, bir pastda siz ham u qilish kerak , bu qilish kerak deb kelibsiz deb. Men bu sohada ishlaganman, qilishni bilaman ham, lekin hoxlamayman. Avvolombor, pul yomon, insonni buzadi. Uni ko’tara olish uchun iymon juda kuchli bo’lish kerak! Ikkinchidan esa bu harom! Harom bilan farzandni boqsangiz undan ne yaxshilik kutardiz! Shuning uchun qo’ying pul ketidan quvib, o’zligimizni unutmaylik. Hayotda yetishmaydigan narsamiz pul bo’lsa bo’lsin, IYMON BO’LMASIN!

Kecha bir joydan kichik kitob javon ko’tarib kelibdilar. Unga axiyri kitoblarni qo’yib qancha xursand bo’ldim. HAmma joy shinamgina bo’lib qoldi. Kitoblar bir joyga terilgach. Kichkintoyimiz ham o’z javonidan kitoblarni olib qo’yib o’qib o’zida yo’q hursand bo’lib yurdi. MANA BAXT! Alhamdullilah! Shu millionlab topayotgan o’rtoqlariz mana shundek xursand bo’la olmayaptilar. Chunki millon topgach, milliard qilish kerak! Bu nafsni qabrda tuproq to’ldiradi xalos. Bizdeklarni esa Alloh kitob javon bilan siylaganiga, OLAM GULISTON! Shu kichik baxlarni berib turganiga shukur! Shularni ko’ra bilib, xursand bo’la olganimizga shukur! Mashallah…

Mag’zavani ko’chaga sepmang!

“Mag’zavani zinhor ko’chaga sepma”, derdi onam doim. Bolalikda bu gaplarning asl mag’zini butunlay anglamasdim. Shundoq ham sepish hayolimga kelmaydiku buncha bu gaplarni qaytaraveradilar deb ensam ham qotib qo’yardi. Mana yillar osha turmush so’qmoqlaridan gohida hayolsirab, gohida xursandlikdan sakrab, gohida qoqilib o’tar ekanman, bu gaplarni tushuna boshladim.

Bugun ham birovning mag’zavasini ko’rishga to’g'ri keldi. Va onamning haligi gaplari yana yodimga tushdi. Aslida dugonam haqiqatda kir yuvish jarayonida yo’l qo’ygan xatosi uchun yordam so’ragandi. Qiziga yangi olgan kiyimlarini yuvgan ekan, o’zlarining ham narsalarini qo’shganiga ranglari aralashib ketibdi. “Sizning qizingiz va o’zingizning ustingiz doim oppoq bo’lib turadi, shuning uchun yordam so’radim”, dedi uyalib yerga qarab. Kirni mashinadan chiqararkanmiz ehhh, bu mamlakat bekalari qo’lda kir yuvib ko’rmaganlarda, deb xo’rsinib qo’ydim. Qizining qordek oppoq yangi kiyimlariga o’zining rangli kiyimlari, erining kiyimlarini ham qo’shib solgan ekan. Baland temperaturaga qo’yib yuvganiga ranglar aralshibdi qo’yibdi. Qo’ldan kelgancha boshqatdan yuvib, quyoshga ildik, inshaalloh asl rangiga qaytar.

Shu kichik hodisa tufayli yana o’y sura ketdim (shundoq ham o’y surmaydigandekman). Qanday qilib kir yuvish shu inson haqida ham biz kutgandan ko’p ma’lumot berib qo’yadi. Buni qarangki kirni qanaqa qilib yoyganini ko’rib ham ancha baho berda bo’ladi. Bekorga qiznikiga sovchilikka borgan onaxonlar uyni ostin ustun qilib tekshiruv qilishmas ekan, deya o’ylab biznikiga kelgan sovchiliklar tintuv ishlarini oborishlari yoqmasligini eslab kuldim. Insonning ish qilish uslubi u haqda ko’p narsadan darak beradi. Besabr isnonlar hammasini birdek solib temperaturasiga ham qaramasdan yuvib, keyin rangi chiqib ketgan kiyimlarni xafa bo’lib tezlik ila dorga osib tashlashadi. Sabrli odam esa ularni ranglari va ishlab chiqarilgan materiallariga qarab bo’lib alohida yuvadi. Osganda ham tekislab osadiki ular qurigancha shakli buzilmaydi va dazmollashga oson bo’ladi.

Nimaga bu yer kir yuvish darsi bo’lib ketdi dersiz? Sabr qiling…

Undan so’ng ham boshqa dugonam telefon qildi, “tezlikda gaplashmasak bo’lmaydi”, dedi. Ovozidan o’kinch xidi va yig’i ta’mi kelardi. Qizimni parkda o’natayotgandim, kel dedim. U kelib butun dardini doston qilib ketdi. U yig’i aralash gapirar, men esa unga qarab nimaga shuncha narsani aralashtirib o’zini o’zi xafa qilayotganini tushuna olmasdim. Sekingina nimaga xafasan desam, yelka qisadi. Eridan noliydi, kecha olgan yangi mebellaridan noliydi. Hayoti zerikarli ekanligidan noliydi. Ishdan charchayotganidan noliydi. Xullas hammasi aralashdiyu, ranglari ham chalkashib ketib, kalavani uchini ham yo’qotdi. Uni yupatib, bu kunlar ham o’tar ketar, chidagin ering aslida unaqangi yomon kishimas seni va qizingni jonidan ortiq ko’rsa, sizlar uchun qo’lidan kelganini qilsa, degandek bo’ldim. Yaqinda bir inson bilan tanishgani u eriga nisbatan ancha qiziqali ekanini aytdi. Qo’y uni endi taniy boshlading, eringni esa gapirmasidan oldin tushunib turasan. U insonning xotini bilan gaplashsang ham sendan ko’p nilisa kerak dedim. U ham ko’ndiyu lekin ko’ngildagi o’g'irlik ketmadi. Bu meni tashvishga soldi va yana o’ylantirib qo’ydi.

Nazdimda inson munosabatlarida kelib chiqadigan chigilliklar, xafaliklarni ham kir yuvgandek alohida va mavzusiga qarab xal qilish kerak. Birinchi dugonam ham ikkinchisi ham bir xil ish qilishgandi. G’uborni ketqazish uchun hammasini bir tog’oraga solib ustidan qaynoq suv quyib, kir ketish o’rniga ranglari aralashib ularga qadrli bo’lgan narsalar bir chaqaga aylangandi. Bu albatta chetdan qaragan insonga bilinadi. Goho o’zimiz ham xuddi shu ishni qilayotganimizda -hoy inson unday qilma- deb to’xtatadigan kishi bo’lsa deymiz.

Aslida bu ovoz ham bor. Lekin bunday ogohlantiradigan ovoz hammada ham yo’qda. Bu ovoz o’zimda borligidan umid qilaman va Allohga shukur qilaman. Va u menda oxirat qadar turishini ham Yaratgandan so’rayman. Bu ovoz – IYMON!

Axir iymonli ayol jufti xaloliga Alloh sevgisi yo’lida tekkanini unutarmidi. Shayton har xil nayrang o’ynab uni yo’ldan ozdirishga xarakat qilganda ham, har xil sabablarga ko’ra xafa bo’lsa ham ALLOH SEVGISI yo’lida boshlagan ezgulik yo’lidan o’zgasiga o’tishni ep ko’rmaydi. Chunki eri ham inson, bilib bilmay xafa qilsa, bekasining aytib aytmagan hoxishlarini bajara olmasa ham shu qorako’zning iymoni uchun o’zini unga bag’ishlaganini eslaydi. Undan tashqari dadasiga ikki tomchi suvdek o’xshab turgan farzandiga qarab o’ksingan ko’ngli taskin topadi. Shaytonga hay beray deb ikki rakaat namoz o’qib yuboradi. Alloh yo’lida chekkan arzimas mashshaqatim shu bo’lsa, Alloh yaratgan narsalar qadaricha shukur deydi. Iymonli inson har bir arzimas narsadan xursand bo’la oladi. Mana teraska oynasidan suzulib kulimsirab turgan oy, chigirtkalarning sokin kecha taronasi aylangan chirillashi kabi kichik narsalardan iborat bo’lgan baxtni shundoq sindirib qo’ygisi kelmaydi.

Agar erkagu ayol nimadan xafa bo’lganliklarini vaqtida jufti xalollariga aytsalar ikkisi bu haqda bafurja gaplashib olishsa, nazdimda qanchadan qancha turmush saqlanib qolgan bo’lardi. Haligidek hamma xafagarchiliklar sabr kosasi to’lgunicha yig’ilib, hamma joyni buzuvchi to’fon oldi olinardi. Yoki nazdida bunday xafa qilmaydigan, eridan ko’rmayotgan xurmatu muhabbatni begonadan qidirib ketishmasdi. Bir biri bilan bolalari uxlagach sekin gaplashib, barcha mag’zava ko’chaga ag’darilmasdi.

Eru xotin urushi doka ro’mol qurishi, bu doka ro’mol yuvulib quriganicha mag’zava ko’cha yuzini ko’rmasa, og’iz ham kuymasdi, piyola ham sinmasdi.

Nima uchun, nega degan savollarga – ALLOH UCHUN degan javobni bera oladigan bo’lsak qanchadan qancha bola yetim qolmasdi. Alloh hammamizning, shu qatorda kaminaning iymonini but qilsin! Omin!

Salom

Mana yana yarim yil bir pastda o’tib ketibdi

Vaqt naqadar tez o’tmoqda, astag’firullah

Inshaallah, yana kelib o’y fikrlarimni yo’zib turaman

(Kompyuterimda nuqta ishlamayapti qizalog’im dastidan)

Qizim ham bir yarim yosh bo’lib bir shiringina va bir vaqtning o’zida odam asabini juda charchatadigan bo’lgan

Tili ham juda shiriney, mashallah!

Kecha ko’chaga chiqqanimizda plashchasini kiyg’izgandim, halginchakda o’tirganida hadeb kapyushonini tortaverdi, kiyib yurishga o’rganib qolganda

- Qizim, sovuqmasku hood (kapyushon) kiymay qo’yaver!

-Hmmm, sovuq isa tetti (sovuq ishga ketti)!

Dadasi har kuni ishga ketganda yig’lab qolar edi, mana 2 oycha bo’ldi o’rgatdik kechqurun kelishini, shunga hamma yo’q narsalar ishga ketdi deb xulosa chiqaribdi chog’i ))

Umr o’tar, vaqt o’tar…

Bu yerda yozmaganimga ham 1,5 yil bo’libdi

Voajav vaqt naqadar yugurdak, ko’z ochib yumgunimcha fazilatli uy bekasi, baxtiyor ona bo’lish baxtiga muyassar bo’ldim

Farzandimning ilk qadamlari, ilk so’zlari, qiqirlab turishlaridan zavqlanishga yetqazganiga shukur

Ey Allohim ushbu farzdandimni O’zing to’g'ri yo’ldan olib borgin va ikki dunyo zalolatidan asragin

OMIN!

Alhamdullilah

baby photo

Xush kelibsan – fasllar kelinchagi!

Ko’chaga chiqqanda quyoshning iliq nurlari yuzimga urilib, yangilanish fasli ufori borlig’imni tutib ajoyib bir hushnudlik baxsh etai. Har tarafda daaraxtlar gullagan, bahor gullari yangi o’t gilamida tovlanib turgan, tabiat go’zalligidan mast qushlar sayrab turgan, shu ila butun olam baxt nurlariga cho’milayotgandek tuyuladi. Buni his qilar ekanman qanot qo’yib uchgim, ushbu musaffo havodan o’pkamni to’ldirib to’ldirib nafas olgim, huddi yosh boladek daryo yoqalab yugurgim, butun olamni quchgim keladi. Alhamdullilah shu kunlarga yetqazganiga.

Borliq va ro’yo

Har kuni yotishdan oldin, shu kun omonlik esonlikda sog’u salomatlikda o’tganiga shukur qilib ertangi kunda qilish kerak bo’lgan narsalarni rejalashtiramiz. Lekin bu rejalarni amalga oshirish doim ham qo’ldan kelavermas ekan. Mana bugungi kunim ham bir pastda o’tibdi ketibdi. Kuni bilan bir tayinli ish qilganim yo’q. Ko’chada havoninig birdaniga sovugani, nimagadur bo’ynim og’rib turganim, belimdagi og’riqlarni bahona qilib ko’nglim chiroq ila yoqsa ham yorishmaydigandek go’yo. Onam ila suhbatlashdimu qani yonimda bo’lsalarda meni koyib qo’ysalar dedim. Tursangchi qizim haraktda barakat deganlarini eshitsamu, u yoq sal ish qilsam. Bu lanjlik ham odamni ezib qo’yar ekan. Endi Allohdan shu lanjlikdan ham panoh so’rayman. Naqadar ojiz insonmiza?